به اب روان گفت گل کاز تو خواهم **که رازی که گویم به بلبل بگویی

پیام ار فرستد ، پیامش بیاری ** بخاک ار در افتد ، غبارش بشویی

بگویی که ما را بود دیده بر ره ** که فردا بیایی و ما را ببویی

بگفتا به جوی اب رفته نیایی ** نیابی مرا ، گر چه عمری بجویی

پیامی که داری به پیک دگر ده ** بامید من هرگز این ره نپویی 

من از جوی چون بگذرم بر نگردم ** چوپزمرده گشتی تو، دیگر نرویی

بفردا چه میافکنی کار امروز ** بخوان ان کسی را که مشتاق اویی  

بداندیشه گیتی به ناگه بدزدد ** ز بلبل خوشی و زگل خوبرویی

چو فردا شد ، دیگرت کس نبوید ** که بی رنگ و بی بوی ، چون خاک کویی

دل از ارزو یکنفس بود خرم ** تو اندر دل باغ ، چون ارزویی

چو اب روان خوش کن این مرز و بگذر ** تو مانند ابی که اکنون به جویی

نکو کار شو تا توانی ، که دایم ** نمانداست در روی نیکو ، نکویی

تو پاکیزه خو را شکیبی نباشد ** چو گردون گردان کند تندخونی

نبیند گه سختی و تنگدستی **ز یاران یکدل ، کسی جز دورویی