قطعه اي از پروين در تعزيت پدر

پدر ان تيشه كه بر خاك تو زد دست اجل .....تيشه اي بود كه شد باعث ويراني من

يوسفت نام نهادند به گرگت دادند ......مرگ ، گرگ تو شد، يوسف كنعاني من

مه گردون ادب بودي و در خاك شدي ......خاك ، زندان تو گشت ، اي مه زنداني من

از ندانستن من ، دزد قضا اگاه بود .......چو تو را برد ، بخنديد به ناداني من

ان كه در زير زمين ، داد سر و سامانت .........كاش ميخورد غم بي سر و ساماني من

بسر خاك تو رفتم ، خط پاكش خواندم ..........اه از اين خط كه نوشتند به پيشاني من

رفتي و روز مرا تيره تر از شب كردي ........بي تو در ظلمتم ، اي ديده نوراني من

بي تو اشك و غم و حسرت همه مهمان منند....قدمي رنجه كن از مهر ، به مهماني من

صفحه ي روي ز انظار ، نهان ميدارم.........تا نخوانند بر اين صفحه ، پريشاني من

دهر، بسيار چو من سر بگريبان ديده است ..چه تفاوت كندش ، سر به گريباني من

عضو جمعيت حق گشتي و ديگر نخوري ...غم تنهايي و مهجوري و حيراني من

گل و ريحان كدامين چمنت بنمودند .....كه شكستي قفس ، اي مرغ گلستاني من

من كه قدر گهر پاك تو ميدانستم ..........ز چه مفقود شدي ، اي گهر كاني من

من كه اب تو ز سرچشمه دل مي دادم ..اب و رنگت چه شد، اي لاله ي نعماني من

من يكي مرغ غزل خوان تو بودم ، چه فتاد ...كه دگر گوش نداري به نوا خواني من

گنج خود خوانديم و رفتي و بگذاشتيم ......اي عجب ، بعد تو با كيست نگهباني من !