بگذار سر به سینه ی من ، تا که بشنوی،

اهنگ اشتیاق دلی دردمند را .

شاید که بیش از این، نپسندی به کار عشق ،

آزار این رمیده ی سر در کمند را .

بگذار سر به سینه ی من، تا بگویمت :

اندوه چیست ، عشق کدام است ، غم کجاست ؟

بگذار تا بگویمت : این مرغ خسته جان ،

عمریست در هوای تو از اشیان جداست .

دلتنگم انچنان که: اگر بینمت به کام ،

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من ،

ای نازنین –که هیچ وفا نیست با منت –

تو ، اسمان ابی ارام و روشنی،

من ، چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم !

با اشک شرم خود بریزم به پای تو ،

بگذار تا ببوسمت ، ای نوشخند صبح ،

بگذار تا بنوشمت ، ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های توام، بیشتر بخند !

خورشید ارزوی منی ، گرم تر بتاب