قطعه اي از پروين در تعزيت پدر

پدر ان تيشه كه بر خاك تو زد دست اجل .....تيشه اي بود كه شد باعث ويراني من

يوسفت نام نهادند به گرگت دادند ......مرگ ، گرگ تو شد، يوسف كنعاني من

مه گردون ادب بودي و در خاك شدي ......خاك ، زندان تو گشت ، اي مه زنداني من

از ندانستن من ، دزد قضا اگاه بود .......چو تو را برد ، بخنديد به ناداني من

ان كه در زير زمين ، داد سر و سامانت .........كاش ميخورد غم بي سر و ساماني من

بسر خاك تو رفتم ، خط پاكش خواندم ..........اه از اين خط كه نوشتند به پيشاني من

رفتي و روز مرا تيره تر از شب كردي ........بي تو در ظلمتم ، اي ديده نوراني من

بي تو اشك و غم و حسرت همه مهمان منند....قدمي رنجه كن از مهر ، به مهماني من

صفحه ي روي ز انظار ، نهان ميدارم.........تا نخوانند بر اين صفحه ، پريشاني من

دهر، بسيار چو من سر بگريبان ديده است ..چه تفاوت كندش ، سر به گريباني من

عضو جمعيت حق گشتي و ديگر نخوري ...غم تنهايي و مهجوري و حيراني من

گل و ريحان كدامين چمنت بنمودند .....كه شكستي قفس ، اي مرغ گلستاني من

من كه قدر گهر پاك تو ميدانستم ..........ز چه مفقود شدي ، اي گهر كاني من

من كه اب تو ز سرچشمه دل مي دادم ..اب و رنگت چه شد، اي لاله ي نعماني من

من يكي مرغ غزل خوان تو بودم ، چه فتاد ...كه دگر گوش نداري به نوا خواني من

گنج خود خوانديم و رفتي و بگذاشتيم ......اي عجب ، بعد تو با كيست نگهباني من !

قطعه سنگ مزار پروين

اينكه خاك سيهش بالين است... ....اختر چرخ ادب پروين است

گرچه جز تلخي از ايام نديد ...........هر چه خواهي سخنش شيرين است

صاحب انهمه گفتار امروز .............سايل فاتحه و ياسين است  

دوستان به كه ز وي ياد كنند .........دل بي دوست دلي غمگين است

خاك در ديده بسي جان فرساست ........سنگ بر سينه بسي سنگين است

بيند اين بستر و عبرت گيرد ...............هر كه را چشم حقيقت بين است

هر كه باشي و ز هرجا برسي ............اخرين منزل هستي اين است

ادمي هر چه توانگر باشد .................چو بدين نقطه رسد مسكين است  

اندر انجا كه قضا حمله كند ...........چاره تسليم و ادب تمكين است

زادن و كشتن وپنهان كردن ............دهر را رسم و ره ديرين است

خرم ان كس كه در اين محنت گاه .......خاطري را سبب تسكين است